تـایـمـاز گـلـولـه یـخ

تنهایی

taymaz — Sun, 24 Feb 2008 08:30:18 GMT

بعضی وقتا اونقدر تنهایی که حتی تنهایی خودت هم آزارت نمیده....شایدم آزارت میده و خبر نداری

درد دل

taymaz — Fri, 22 Feb 2008 13:19:28 GMT

سلام خوبین بچه ها ؟!!

تقریبا یه ۱ ماهی میشه که ندیدمتون دلم براتون تنگ شده البته باید بگم اینقدرام بی معرفت نیستم که شما رو بزارم برم یا اگه بخوام برم حتماً خدافظی(خداحافظی) می کنم . من یه عمل داشتم واسه همین داشتم دوران استراحتمو می گذروندم ولی چیزی که واسم جالب بود این بود که در نبودم - بلاگم تنها نبود و نظرات زیبای شما همراش بود بهر حال ممنون از همه .

کوچکترين انسانها کساني هستند که براي به دست آوردن ديگران ، خودرا هم عقيده و هم فکر با او نشان مي دهند.

وبلاگ چدید

taymaz — Thu, 14 Feb 2008 13:13:13 GMT

سلام.

هر کی که هستی و داری این رو می خونی باخبر باش که تایماز قراره با یه وب جدید بیاد سراغت....هیچ کس رو از قلم ننداختم...مطمئن باش

taymaz — Fri, 01 Feb 2008 07:28:18 GMT

چشم بيمار

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم خــــرقــــه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددكار شدم

بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادى بكنم مـــن كـــه با دستِ بت ميكده،بيدار شدم

پ.ن:از خودم خجالت میکشم

حرفای جدید برای نفسهای جدیدی که میان و میرن

taymaz — Sat, 12 Jan 2008 22:18:18 GMT

گـاهـي وقـت هـا بـا بـهـتـريـن دوسـت ات قـهـر مـيـكـنـي‌ ؛ يـعـنـي خـودت را بـه قـهـر كـردن مـيـزنـي و كـاري مـيـكـنـي كـه بـگـويـنـد بـا بـهـتـريـن دوسـت ات قـهـري. امـا دلـت مـي خـواهـد هـر چـه زودتـر آشـتـي كـنـي . اول خـجـالـت مـيـكـشـي بـا ايـنـكـه مـيـدانـي تـقـصـيـر خـودت اسـت امـا مـنـتـظـري كـه او بـيـايـد و سـر صـحـبـت را بـاز كـنـد . دوسـت داري او زودتـر از تـو آشـتـي بـراي آشـتـي كـردن پـيـش قـدم شـود . او از تـو بـزرگ تـر اسـت ؛ مـيـدانـد در دلـت چـه آشـوبـي اسـت.

مـنـتـظـر آيـه اي ، حـركـتـي ، مـعـجـزه اي ، حـرفـي و ... از طـرف او هـسـتـي امـا هـمـچـنـان سـكـوت بـرقـرار اسـت ؛ نـه نـشـانـه اي ، نـه حـرفـي ، نـه حـركـتـي ، نـه سـتـاره اي چـشـمـك مـيـزنـد و ... انـگـار او هـم تـورا فـرامـوش كـرده اسـت.

آتـش مـيـگـيـري ! دلـت مـيـسـوزد مـي خـواهـي هـر چـه زودتـر بـا تـو حـرف بـزنـد امـا كـمـاكـان سـكـوت حـكـمـفـرمـاسـت . از دسـت تـو خـيـلـي عـصـبـانـي اسـت ، شـاكـي اسـت . حـق هـم دارد ؛ نـبـايـد تـو را بـبـخـشـد ! امـا بـا بـغـضـي كـه گـلـويـت را گـرفـتـه چـه كـار مـي تـوانـي بـكـنـي؟ روزي ايـن بـغـض خـواهـد تـركـيـد ؛ شـايـد آن روز دلـش بـه رحـم بـيـايـد ؛ شـابـد آن روز ، روز شـيـريـن آشـتـي بـاشـد. بـي شـك او ارحـم الـراحـمـيـن اسـت

ميروم رو به روي آينه آينه خودم را برانداز ميكنم . نه اينكه ابروهايم را چك كنم يا ببينم جوشي تازه روي صورتم پيدا شده ، نه ،صحبت اين چيزها نيست . ميروم روبه روي آينه كه واقعا ببينم من حقيقي ام يا نه . يك ربعي رو به روي آينه ، اين قدر به چشمان خودم زل ميزنم كه يادم ميرود من اويم يا او من. اصلا باورم نميشود.

برميگردم پاي ميز كامپيوترم ( تو بخوان رايانه ام!) مي نشينم و وورد (word ) را ميارم بالا و همون اولي ها رو مينويسم. خب مسلما اينا با اين فونت ميشن دومي. سومي هم شايد پا داد نوشتم. اما نه بيخيال اصلا اين دومي را هم نمي خوام به انتها برسونم اصلا بزار سه نقطه بزار م و بگم كه آپ جديد كردم و خلاص . اما تاحالا چند تا از اينا نوشتم و اسمشون رو نذاشتم آپ! راستي كامپيوتر شد رايانه آپ هم ميشه بالا يا همون به روز شدن؟!

بعضي وقت ها حتي وقت فكر كردن هم نداري ؛ فقط بايد عمل كني ؛ يعني قبلا بايد سنگ هايت را با خودت واكنده باشي و تصميمت را هم قاطعانه گرفته باشي ؛ و گرنه كار از كار ميگذرد و ... ! ( اين همون سه نقطه معروف منه).

ياد «نفست» مي افتي و ياد شعري از مجتبي كاشاني كه ميگويد:

به قناري گفتم / چه كسي حرف دل ما به تو گفت / از كجا مي داني / كه به اين زيبايي / و به اين آساني / از دل عاشق ما مي خواني.

بغض راه گلويت را اينبار نه بخاطر آشتي با قبلي كه اين بار بخاطر ترس اينكه ديگر نتواني نفس بكشي ميفشارد. از كي اينطور ترسو شده اي را يادت نيست ولي بيادت هست كه « نفست » را دوست داري و بهش احتياج. راستي چه شده آپهايت را به ياد او مينويسي؟ يادت ميايد كه يك جايي خواندي « مرگ از هر چيزي به انسان نزديك تر است » . پس بايد بخاطر همين هم نگران نفست باشي كه يكهو ( تو بخوان خداي نكرده) برود و ديگر تو نباشي كه بنويسي «نفسم دوستت دارم»

بعد مدتها تایمازانه

taymaz — Fri, 04 Jan 2008 21:23:05 GMT

صداي من را از عصر سرعت و تكنولوژي مي شنويد.

اينجا همه چيز خوب است. البته شايد هيجان هم دارد؛ تماشاي اختراعات و اكتشافات ثانيه اي ! بهتر است بگوييم عصر برق.محكوم هستيم به استفاده. حتي استفاده هم نكنيم يك جوري به اش برمي خوري. هرجا كه مي روي، تكنوژي يا زودتر به آنجا رسيده يا اينكه درست پشت سرت است. بد نسيت. همه چيز عالي است. همه چيز برقي شده؛ برق ظرفت را مي شورد؛ برق رختت را مي شويد و تازه خشك هم ميكند؛ تخم مرغت را برق مي پزد؛ سبزي ات را برق خشك مي كند؛ سيب زميني ات را برق سرخ مي كند؛ ميوه هم برايت خشك مي كند؛ آناناس، گيوي، هندوانه و ...

ديد و بازديد ها هم الكترونيكي شده اند. ديگر برق هم همه ي كارهايت را مي كند. اما همين برق ما را از خيلي چيزها جدا كرده. بعد از اين همه برقي شدن، فقط كافي است يك جاي دنج پيدا كني مثل امامزاده. آن وقت است كه از ته دل آرزو مي كني كه جاي آن دخيل هايي باشي كه هزار تا گره خورده اند. ديگر مي تواني مطمئن باشي كه هيچ كس و هيچ چيز نمي تواند تو را از آنجا جدا كند حتي برق! دوست داري همانجا بنشيني و بگويي كه از همه چيز خسته شده اي. فقط اينجور جاهاست كه مي تواني بي خيال تكنولوژي بشوي؛ نت، اس ام اس ، وبلاگ، چت و ...

حس ميكني در 100 سال پيش زندگي مي كني. ديگر هيچ كسي مزاحمت نمي شود. بشين و كيف كن. درست چند روز پيش بود كه من هم بي خيال همه اينها شده بودم و رفته بودم امامزاده غريب حسن شهر اروميه.

خيلي جاي دنج و قشنگي است؛ خلوت خلوت. مي تواني جاي همه مشهد هايي كه حتي نوك انگشتت هم به ضريح آن نرسيده، تمام بدنت را به ضريح بچسباني. به جاي توي صف ايستادن هايت براي نماز، مي تواني درست كنار ضريح بايستي و نماز بخواني؛ نه فقط 2 ركعت؛ هر چقدر كه مي خواهي، بدون له شدن. وجدان درد هم نمي گيري، كسي نيست.

بعدش هم قشنگ جلوي ضريح مي نشيني و يك دل سير در و ديوار را نگاه ميكني. انگار نقاشي هاي در و ديوار زنده اند و با تو حرف مي زنند. آنجا امن و امان است و برق نيست؛ پس هيچ مشكلي نداري و با خلوص نيت براي «نفست» دعا مي كني و نفسي عميق مي كشي تا قدردان اين حياتت باشي و بياد بياري كه ولي نعماتي داري كه خيلي دلت برايشان تنگ مي شود حتي براي چند لحظه هم كه شده دلت را راهي سفر ميكني و بياد مي آوري كه بايد آخر قصه كادويت را براي نفست بفرستي تا همچنان ادامه دهد به اين زندگي و حيات.

حس خوبي كه در جريان است پايان نيافته و اين حس خوب است كه رشته ات را با تمام وجود بهش وصل نگه مي دارد.

پس «نفسم» خوب نفس بكش و پيشم باش كه من به تو احتياج دارم نه تو به من. سخته اگه بري و برنگردي چون مي فهمم كه دنيا ارزشي ندارد اين رو بهت گفتم ها... راستي مواظب باش كه برق هم نرود !!!

پ.ن: قرار بود به سبك حنانه بنويسم ولي ديدم اگه اونطور بنويسم بايد برم حتما يك آهنگ گوش كنم و كلي حرف بزنم پس بي خيال شدم و فقط حرف دلتنگي اين روزهاي پر از تشويشم رو نوشتم. آپ مدل حنانه اي بمونه برا يه روز ديگه.

عیدانه...تایمازانه...حنانه

taymaz — Tue, 25 Dec 2007 12:34:13 GMT

سلام....فعلا این تایمازانه رو داشته باشید تا برگردم کلی حرف بزنم...اینبار به سبک حنانه

گوش کن....داره یه صدایی میاد

taymaz — Fri, 23 Nov 2007 10:46:10 GMT

آواي زمين ، صداي همه ي صداها باهم. فوق طاقت شنيدن. صداي همه ي آبشارها و پرنده ها ، موج هاي دريا ها و آدم ها باهم. صداي ميلياردها موجود در حركت. صداي نفس كشيدن همه ي زنده ها. صداي رويش همه ي دانه هاي زير خاك.

براي شنيدن حرف هاي يك نفر بايد به او گوش كرد ، اما براي فهم او بايد آهنگ صدايش را حس كرد! تصور كن همه ي آدم هاي دنيا با زبان ها و گويش هاي مختلف در حال حرف زدن باهم و با خودند. بي شك سرسام مي گيري. اما وقتي كمي دقت مي كني ، پشت همه ي اين صداها آهنگي را مي شنوي كه برآيند همه ي آواهاست ، آواي زندگي روي زمين در همنوايي با اركستر بزرگ كيهاني.

آهنگ زندگي في نفسه « سكوت » است و در ما معنا مي گيرد.زمين به ما گندم مي دهد. نان را آدم حريص مي خورد ، سير نمي شود. آهنگ حرص باعث مي شود هر چه او مي دود به جايي نرسد و هميشه كم بياورد. يك لقمه ي همان نان ، آدم قانع را سير مي كند. بهترين برنج دنيا براي كسي كه آهنگ نيتش خودخواهي است ، مزه و عطر ندارد. زيباترين گلستان با گل هاي رنگارنگ به چشم آدم غمگين نمي آيد. او خنك ترين چشمه ي دنيا را هم بنوشد باز دلش خنك نمي شود. آهنگ حزن او به همه ي رنگ هاي دنيا بي توجه است و فقط سياهي ها را مي بيند.

زندگي از سفيد چشمه مي آيد و در اختيار ماست. اما ما به راحتي آن را در وجودمان به سياه چاله ي نيت ها و اعمال رنج آور مي فرستيم:

« آب را گاو مي خورد ، شير مي دهد

آب را مار مي خورد ، زهر مي دهد »

وقتي آهنگ نيت ها و اعمالمان با آهنگ هستي جور نباشد ، هر ناجوري ، تشخيص داده مي شود و رهبر اركستر كائنات براي حفظ تعادل در هستي ، ما را به « تنظيم » وا مي دارد.

مي توان بهترين آهنگ زندگي را ساخت ، در حالي كه كر بود. مثل بتهوون كه نت ها را مي ديد و آهنگ ها را حس مي كرد.

زندگي هر كس و هر موجودي آهنگي دارد و همه ي آهنگ ها باهم و تنها به آسمان مي روند ، فقط اين آهنگ پشت صداست كه مي ماند و انعكاسش را به ما باز مي گردد.

خدا یا دستام بلنده....حــــــــمد تو را

taymaz — Wed, 21 Nov 2007 10:20:17 GMT

كي ميدونه قصه از كجا شروع ميشه

از جايي كه ميشه نوشت يا از جايي كه نبايد نوشت.

بحرحال ميگن خدايي هست كه دستا رو نااميد به سينه بر نميگردونه...خدايي كه مهربونه و از الف تا ي ميدونه و خوب هم ميدونه كه حمد و ثنا مخصوص اونه...راستي گفتم حمد و ياد حمد و ح اول حمدش اوفتادم...تا ميگي ف ميخونم اند كلامت.

خدا بشنو نواي قلبيم...بعد مدتها دادي بهم و الان خبر ندارم ازش خبري كه باعث ميشه خوشحال بشم رو هنوز ندادي بهم...قصد سفر داشتم ولي انگار مدعي نمي خواد بريم ديدارش.

توي اين دوره زمونه عشق نميمونه...ولي خوبي كه مي مونه...مگه نه؟

كوتاه سخن....من ازت ميخوام دستام رو فقط ببيني

اینم دزدی به سبک غم و یادگیری از کسی که عشق را با او آموختم (ح)

taymaz — Sat, 17 Nov 2007 09:58:03 GMT

رضوان گریه نکرد، فرو ریخت. اشک، زیر مردمک های کم خواب و خسته اش، نیم دایره، هلال شد و بر کبودی گود صورتش نشست. اشک، سمج تر از رضوان بود. اصلاً اشکهایش، اشک نبود. خنجر بود. خنجری که به تلمبار دردهایش می نشست و روح خسته و سرسختش را خراش می داد. و رضوان بی صدا فرو می ریخت. بغض، سرکش و عصیانگر، در گلویش رها شده بود. دریا به طوفان نشسته بود. دریا، دل رضوان بود و طوفان، صدای شوهرش.

حمید (مردی سنگدل و بی رحم) که پسر پانزده ساله اش را تا سر حد مرگ زیر مشت و لگد، مچاله می کرد. با هر نعره حمید، رضوان گریه می شد. نه با قطره های اشک، با تکه تکه از استخوانهای خود. رضوان قطره قطره و بی صدا فرو می ریخت. سر بلند و مغرور گریه می کرد. گریه اش گریه نبود. مرور 15 سال زندگی با رزمنده موج گرفته ای بود که زیر چرخ دنده های خورد کننده فراموشی، له می شد.

پرسیدم: چرا طلاقش نمی دی؟ چرا ترکش نمی کنی؟

گفتم: مگه نمی گی هفت سال تمام است که مادرت را بخاطر حمید ندیده ای؟

گفتم: آرمان چه گناهی کرده که باید زیر مشت و لگد پدرش، له و لورده شود؟

چیزی نگفت. سکوت کرد. عمیق و طولانی. بار هفت نفر انسان را به دوش می کشد که دو نفرشان معلولند و مجروح. یکی از آن دو شوهرش است. همسرش. پسر عمویش. کسی که در سال 1367 در فاو مجروح شیمیایی شد و هم زمان دچار موج گرفتگی.

رضوان گفت: می گن : موجیه ! دیوونه است ! باید ازش دور شد . باید قرصهاش سر موقع به خوردش داد . باید دست و پاش رو به تخت بست . باید زندانیش کرد و با هزار بد بختی هر ماه ۱۰۰ هزار تومان هزینه دارو و درمان و ۲۵۰ هزار تومان بابت اجاره خانه داد هزینه ای که با گرفتن کار خیاطی تو منزل تهیه می شه . رضوان گفت : اسممو می خواید برای چی؟ بنویس زینب بلاکش! بنویس ... یه زن. زنی که دلش برای شوهرش می سوزه. یه زن که نمی خواد شوهرشو طلاق بده. مگه چه گناهی کرده که طلاقش بدم؟ آدم کشته؟ چاقو کشی کرده؟ مواد فروخته؟ بابا جان رفته جنگ. رفته جبهه. از من و شما دفاع کرده. از من و شما. از ناموس شما.

گفت : هفت ساله که مادرم ازم رو برگردونده. هفت ساله که نه خواهرمو دیدم نه برادرمو. نمی دونم الان چه شکلین، چه ریخیتین! هفت ساله که عالم و آدم از من بریدن. آخه چرا؟ چون شوهرم موجیه؟ چون موج گرفتش؟ چون شیمیاییه؟

گفت : سه ساله تمامه که می رم بنیاد شهید و برمی گردم. سه ساله که به تمام عالم و آدم می گم شوهرم موجیه. شیمیاییه. کو گوش شنوا؟ گفتن برو مدرک بیار. اینم مدرک. مدرک از این بالاتر که فرمانده گردان و فرمانده دسته شون بنویسن امضا کنند. می گن فرمانده لشکر باید تائید کنه. بابا فرمانده لشگر مگه چند تا از سربازاشو می شناسه؟

رفتم بیمارستان چمران اهواز دنبال مدارکش. گفتند خانم بی خود نگرد تمام پرونده ها سوخته. پرونده حادثه اش سوخته. گفتم کتبی بنویسید ببرم تهران. گفتند مسئولیت داره

سکوت کرد. سکوتی ساکت و سرد. خیره شد به کاغذ پاره هایی که دستش بود. کاغذ پاره هایی که با هزار مصیبت تهیه کرده بود. کاغذ پاره هایی که تنها گواهی مجروحیت حمید بودند.
چقدر بهش گفتم برو دنبال درصد مجروحیتت. هی خندید. و گفت مگه من واسه درصد و سهمیه رفتم جبهه! من واسه مردم رفتم. کدوم مردم؟! مردمی که وقتی موج می گیردت به جای کمک کردن مسخره ات می کنن! مردمی که اصلاً یادشون رفته جنگ چی بود، جبهه چی بود. کدوم مردم مرد! مردمی که وقتی میفهمن محتاج هستی و یه زن تنها و جوان هزار تا پیشنهاد بی شرمانه بهت میدن! یا میگن این دیونه درست بشو نیست برو ازش جدا شو و بیا صیغه م شو!

فکر حمید بود. فکر آرمان بود. پسر پانزده ساله ای که سخت وابسته پدر بود. پسر پانزده ساله ای که منزوی بود. گوشه گیر بود. از سو تغذیه رنج می برد و با تمام کتک هایی که گاه و بی گاه از پدر می خورد او را سخت دوست داشت و به او وابسته بود. پسر پانزده ساله ای که از زور غصه پدر، هنوز هم شب ادراری دارد. تو خورده است. گوشه گیر است.

گفت: دیشب دوباره بچمو کتک زد. می دونید چرا؟ چون طفلی گفته بود مامان اول مهر اومده نمی خوای یک کمی هم به فکر من باشی؟ چرا همش برای بابا و عمو قرص می خری؟ پس من چی؟

مشکل رضوان یکی دو تا نیست. کاش مشکلاتش در حمید خلاصه می شد و موج گرفتگی هایش و آمدن و رفتن های هر روز و هر روزش به بنیاد شهید. بار برادر حمید که در ایام سربازی اش در اثر تصادف دچار سانحه مغزی شده است و چون کودکی چند ساله می ماند هم روی شانه های رضوان است. برادری که بعد از گذشت سالها هنوز که هنوز است حق و حقوقی برایش تعیین نشده است. چرا؟
برای دنبال کردن پرونده حامد برادر حمید 12 سال است که می روم کرمانشاه و می آیم. 12 سال. خودش یک عمره!

و رضوان اصلاً نفهمید کی مادر شد. کی 29 ساله شد. کی خیاط شد. کی درسش را ول کرد و افتاد دنبال کارهای حمید. کی بزرگ شد. پانزده سالش بود که به همسری پسر عموی رزمنده اش درآمد. پسر عموی همسر موج گرفته ای که روز به روز امواج در سرش کوبنده تر شد و صخره وجودش را مکید. عمری که پله پله تا اتاق فلان مدیر و فلان مسئول ته کشیده. عمری که پشت در اتاق این جناب سرهنگ و آن جناب سرهنگ تلف شده. عمری که پای هزار و پانصد و پنجاه و نه برگه تقاضای ملاقات و التماس امضا باطل شده. عمری که به پای پرستاری از حمید و برادر معلولش هدر شد. عمری که روزهایش به سوزن زدن و لباس برای این و آن دوختن گذشت.
گفتم حمید برو دنبال درصد مجروحیتت. خندید. گفت کدام درصد زن! همش واسه خدا بوده. واسه مردم. نگفت که روزگار یک جور نمی مونه. نگفت که موج گرفتی هر روز بدتر از دیروز می شه. نگفت که بالاخره منم یک زنم. یک زن تنها که یه روزی خانواده اش و کس و کارش به خاطر شوهر موجیش ولش می کنن به امان خدا.
نگفت. اونقدر نگفت تا بالاخره ورشکست شد. رفقاش سرش کلاه گذاشتن. بنگاه معاملات ملکی داشت و نمی دونست که دوستاش دارن می چاپنش.
رضوان تو چه مدرکی از شیمیایی بودن حمید داری؟ چه مدرکی از مجروحیتش داری؟ سئوال من برای رضوان سنگین بود. گران بود. جوابش در کف پاهایش تیر می کشید. کف پاهایش که آنقدر رفته بود اهواز و آمده بود ، آنقدر رفته بود اهواز و آمده بود که دیگر پا نبود. واریس بود. رگ های کلفت آبی رنگ از قوزک بیرون زده بود. تمام مدرک مجروحیت رضوان چند تکه کاغذ نیمه سوخته بود. چند تا نامه. چند تا عکس. چند تا ورق بی مصرف.
به صورت رضوان نگاه می کنم که کبود است. حمید در حالت بیماری و موج گرفتگی اش چنان او را زده که نیم دایره گونه راستش کبود است. دلم می خواهد بپرسم : رضوان از تو هم حلالیت طلبیده؟

همین مادرش که ده سال است در خانه ما بست نشسته است و به کرمانشاه باز نمی گردد. همین مادرش که از دست پدر حمید به خانه پسر مجروح جنگی اش پناه آورده بود. همان پدر حمید که سر پیری معرکه گیری کرده بود. همان پدری که با ازدواج دوباره اش تمام دار و ندارش را مهر همسر دومش کرده بود. همان ازدواجی که خانواده حمید را متلاشی کرده بود. همان ازدواجی که مادر و دو خواهر حمید را روانه تهران کرده بود. همان خواهرهای محصل و دانشجو که خرجشان را رضوان بی منت می دهد. همان خواهرانی که حالا فعلاً درس می خوانند و تمام فکر و ذکر رضوان موفقیت آنها در تحصیل بود. خدا رحمتت کند بابا! چقدر دلت می خواست من بروم دانشگاه. خدا بیامرزد برادرت را که با ازدواج دوباره اش مانده ریگی برای حمید نگذاشت!

گفت: ما که از تحصیل خیری ندیدیم. دیپلم که گرفتم حمید گفت بسه. همین هم برایت زیاد است.

گفت: اگر بدونید چه دختر درس خوانی بودم!

گاهی پیش خدا کم می آرم. گاهی از خدا می پرسم مگر گناه حمید و امثال حمید چیست؟ که این طور خودشان و خانواده شان در عذاب و عتابند؟ مگر برای مردم و مملکتش موجی نشده؟ مگه برای وطنش، سرزمینش اینطوری نشده.

وطن. وطن. وطن. وطن یعنی بغض بی خودی. برای زنی که هر شب زیر مشت و لگد شوهر موجی اش خورد می شود و در برابر وسوسه طلاقش بردباری می کند و سکوت. وطن یعنی " حمید . ی " که پرونده سانحه مجروحیت جنگی اش در بیمارستان اهواز سوخته است و حالا کسی زیر بار موجی بودنش نمی رود. وطن یعنی شعار. شعار دادن.

وطن یعنی اشک ریختن همسر یک مجروح جنگی در هفته دفاع مقدس. یعنی التماس کردن زنی در برابر ساختمان بنیاد شهید. وطن یعنی تاول های یک وجبی. یعنی خس خس سینه. یعنی خود سوزی مجروحین جنگی در چشم مسئولین. وطن. وطن. وطن...

گفتم: من کاری از دستم ساخته نیست رضوان . من فقط می توانم عکس بگیرم و بنویسم بقیه اش با خدا.

گفتم: کاش می توانستم کمکت کنم. اما حال و روز خودم را که می بینی.

نه چیزی نگفتم. مات ماندم و ساکت. در برابر شب ادراری های پسرکی 15 ساله که هر شب از دست پدر موجی اش کتک می خورد و می داند که بابا مقصر نیست. می داند که بابا مریض است. بیمار است. پسرک اما درد دارد. دردی سنگین. دردی که از ابتدای تولدش با اوست.

نه چیزی نگفتم. چی می گفتم؟ حرفی هم مگر مانده؟

و رضوان رفت. چادر مشکی اش را سرش کشید و رفت. انگار که اصلاً نیامده بود. وقتی می رفت هوا پائیز شده بود. هفته دفاع مقدس. روی دیوارها نوشته بودند " اگر ایستادگی نمی کردیم چه می شد؟ " فاطمه آمده بود که همین را بگوید. همین ایستادگی را.

دیروز ما به او احتیاج داشتیم و او (حمید ی) با تمام وجود آمد و امروز او و خانواده اش یاری و کمک ما را می خواهند. همه چیز را سیاسی نبینیم. نگوئید می خواست نره جبهه، مگه برای ما رفته، بره از همونایی بگیره که فرستادنش، اگه نمی رفت الان تو و خانواده ت چه سرنوشتی داشتید؟پس انسانیت کجاست؟ او ناموس من و توست ، دیروز او برای دفاع از ناموس ما رفت و امروز ناموس او ...

برخی از مشکلات جانباز اعصاب و روان و شیمیایی (حمید ی):

۱- پرداخت اجاره بهاء مسکن اجاره ای (ماهیانه ۲۵۰ هزار تومان)
۲- درمان و هزینه های دارویی سنگین جانباز (ماهیانه بطور متوسط ۱۰۰ هزار تومان)
۳- شغل متناسب با شان و منزلت همسر جانباز (خیاطی)

بانک ملت - شعبه سه راه وحیدیه نظام آباد کد ۹/۶۸۵۶ - شماره حساب: ۹/۸۳۲۵۲۴ به نام خانم ( رضوان یادگاری).

امام علی (ع): کافر سخاوتمند نسبت به مومن بخیل به بهشت نزدیکتر است.